Verslag en foto's vriendendinner Paul De Bruycker

Alles wat je  over de Circulaire Economie wilde weten, maar nooit durfde te vragen  

 Paul De Bruycker, CEO van INDAVER aan het woord

Van recyclage van afval tot productie van koosjere stoom 


Ken je ook dat aangename gevoel op het ogenblik dat een aantal elementen plots uitkristalliseren en convergeren naar één enkel punt? Dat punt noemen we dan doorgaans ‘momentum’. Wij wel dus, en zeker vanavond. Dit omdat de aflevering van Pano op de VRT over de circulaire economie, eerder deze week, onze zitting eigenlijk een beetje ‘in stelling’ heeft gebracht. Meteen een welkome aanzet die Valerie Meuser toelaat een extra punch aan deze zitting te geven als ze onze keynote speaker van deze avond voorstelt.


Luc De Bruycker, ingenieur van opleiding, stond in 1986 mee aan de wieg van INDAVER. ‘Start small and grow big’ lijkt het devies dat hem op het lijf geschreven is. Vandaag is INDAVER een groep met meer dan 2000 medewerkers. Meteen wordt duidelijk dat we te maken hebben met een bijzonder schrander man. Een man die steeds vertrekt uit de theorie maar die razendsnel kan koppelen aan pragmatisch handelen en bijgevolg zeer snel tot de essentie kan doordringen. Hij bedient zich van eenvoudige bewoordingen en voorbeelden. Het is dan ook niet moeilijk te beseffen dat hij zich in zowat alle omgevingen thuis voelt. Hij slaagt er bovendien heel goed in een publiek aan zich te ‘scotchen’, zoals de Franstaligen dat soms stellen, niet in het minst door zijn rake, op het eerste zicht soms ‘latente’ kwinkslagen.


INDAVER is vandaag een Europese speler met installaties en activiteiten in België, Nederland, Duitsland en zelfs Ierland. Deze onderneming beheert en verwerkt industrieel en huishoudelijk afval in gespecialiseerde installaties voor bedrijven, afvalinzamelaars en overheden. INDAVER is een succesverhaal voor wat we in de literatuur doorgaans aantreffen als ‘PPP’: Public Private Partnership. Dit is een vorm van samenwerking die vaker ingang vindt. Naast afvalverwerking, wordt ook onderwijs meer en meer in de richting van PPP geduwd.  


INDAVER haalt uit de jaarlijkse berg afval grondstoffen die primaire grondstoffen kunnen vervangen. We produceren met z’n allen ongeveer 600 miljoen ton afval per jaar, hetgeen bijgevolg een enorm potentieel biedt. Paul stelt dat wat we met z’n allen in onze vuilniszak stoppen eigenlijk aan het ongelooflijke grenst, tot tientallen kilo’s goud, honderden kilo’s zilver, en tonnen andere metalen toe. 


Maar INDAVER gaat zelfs verder: de energie die bij dit proces vrijkomt, wordt geleverd aan derden. Paul doet het verhaal van een ontworpen recyclageproces waarbij gechloreerde koolwaterstoffen omgezet worden in stoom, die dan geleverd wordt als energiebron aan verschillende afnemers, waaronder Pernod en dit voor aandrijving van het distillatieproces. Blijkt dat INDAVER op een gegeven ogenblik heeft moeten attesteren dat de stoom ‘koosjer’ was.

 

Zo creëert INDAVER dus waarde uit afval. Bovendien wordt er nauwlettend toegezien dat er geen verontreiniging kan plaatshebben van deze ‘ge-her-produceerde’ grondstoffen of voedselketen door schadelijke stoffen. Dit door ze tijdig te vernietigen of te ‘ontgiften’. Zodoende positioneert INDAVER zich vandaag als dé maatschappelijke partner om een duurzame circulaire economie te helpen uitbouwen. 

Hoe zijn we daar eigenlijk geraakt? Wel, als we even de bevolkingstoename beschouwen, de daarmee gepaard gaande economische ontwikkeling om iedereen toch een redelijke plek onder de zon te geven, het daartoe benodigde energieverbruik, en de druk op de natuurlijke ‘resources’, dan ziet het er naar uit dat we voor 9 miljard mensen in 2040 ongeveer 2,2 planeten zoals de Aarde zullen nodig hebben om alles ‘draaiende’ te houden. 


Onmogelijke zaak dus. Een andere, disruptieve aanpak dringt zich op. De baseline zoals Paul die noemt, is en blijft ‘ecologische’ en ‘economische’ verwerking van afval. Daarbij is het ultieme doel dat er uiteindelijk niets meer naar een stort wordt afgevoerd, laat staan in een verbrandingsoven wordt gedumpt. Dat heb je natuurlijk niet in één twee drie voor elkaar, zo het al ooit mogelijk wordt. 


Circulair en economie dus. ‘Circulair’ duidt op duurzaam en ‘economie’ op ‘waardecreatie’. Een economie moet waarde creëren en geen geld kosten. Duurzaamheid heeft te maken met milieuvriendelijkheid. Dat betekent dat contaminatie uit den boze is en zeker geen export van vuilnis naar ontwikkelingslanden, die dit soort trafiek überhaupt niet kan managen. Bovendien exporteer je een ‘probleem’ dat precies een hypotheek legt op de ontwikkeling van die landen. 


Het wordt vrij snel helder dat je het hele industriële concept even opnieuw tegen het licht moet houden. Je moet produceren zodanig dat er uiteindelijk kàn gerecycleerd worden. Bovendien moet je op basis van innovatieve technieken je recyclageprocessen voortdurend aanpassen en verbeteren. Het hoeft geen betoog dat de nood aan skills daarvoor meer dan een randvoorwaarde is. Op basis van innovatieve processen, ontworpen en gerund door competente medewerkers, kan je kwalitatief hoge grondstoffen leveren. En daarmee komt meteen de klant in de picture. Want als je niet minstens de kwaliteit van de ‘originele’ grondstoffen evenaart, dan valt je klant sowieso op die originele grondstoffen terug. Zo eenvoudig is dat. Onnodig te zeggen dat die gerecycleerde grondstoffen ook ‘betaalbaar’ moeten zijn…. Circulaire economie verschilt op dat vlak eigenlijk niet veel van de ‘klassieke’ economie om het zo te stellen.

  

Circulaire economie is om onze toekomst veilig te stellen een absolute must en zeker geen bedreiging. De insteek van dit soort economie verschilt van die van deze of gene ecologische partij. Circulaire economie is gericht op efficiënte productie. Efficiëntie kan maar bereikt worden door radicale innovatie en daar heb je hersenen, brains voor nodig. Geen geneuzel in de marge. Bijgevolg zal ook hier creatief ondernemerschap uiteindelijk het verschil maken. Als je in 1986 mee hebt geïnvesteerd in INDAVER, dan heb je vandaag 10 keer je inleg terug gehad. Is iedere samenwerking tussen private & public zo renderend? Als we Paul mogen geloven dan ging de rit niet altijd over rozen. De publieke sector als aandeelhouder noopt soms tot een beetje ‘schoudermassage’, zo blijkt. INDAVER en de circulaire economie: een schitterend verhaal dat nog lang niet ten einde is. Wij zijn alvast overtuigd!


Voor de volledigheid van het verslag voegen we er nog toe dat we ondertussen een vervangster gevonden hebben die het vertrek van ons aller Carine, naar aanleiding van haar pensioen, zal opvangen. Mevrouw Sybil Michiels,  huidig medewerkster van Lucas Bakx, zal te gelegener tijd de fakkel overnemen. Last but not least hebben we ook nog een nieuw lid voorgesteld. Nicolas Vanspeybrouck, advocaat uit de Panne, heeft zijn ‘Hanzepin’ op zijn revers opgespeld gekregen en zal voortaan onze rangen vervoegen.


Speciale vermelding nog voor de culinaire prestaties van de medewerkers van Lucas (Crowne Plaza Hotel), die zichzelf weer eens overtroffen hebben. Al bij al een schitterende netwerkavond, zoals we ze graag zien bij De Hanze.