Verslag en foto's ontbijt(k)boek met Stefan Blommaert

"De eeuw van Xi”

We worden verwelkomd voor het laatste ontbijt(k)boek van dit voorjaar door onze voorzitter Wim Henneman, die na een paar dienstmededelingen onze spreker van vandaag voorstelt.

Stefan Blommaert (1958) werkt sinds 1984 als journalist op de nieuwsdienst van de VRT (toen nog BRT). Door zijn belangstelling voor Oost-Europa en de Balkan was hij getuige van de ingrijpende omwentelingen en schrijnende conflicten die daar in de jaren tachtig en negentig plaatsvonden. Na de eeuwwisseling verlegde Stefan Blommaert zijn focus naar Azië. Hij was VRT-correspondent in China van 2012 tot 2014 en is de regio sindsdien van nabij blijven volgen.

Voor Wim het woord geeft aan Stefan stelde hij ons de vraag wie er meer dan 72 uur per week werkt? Zij die dit doen, mogen gaan werken voor Jack Ma van Alibaba, een van de rijkste Chinezen. Jack Ma had een paar weken geleden op social media gepost dat hij mensen zoekt die 9-9-6 werken, t.t.z. van 9 tot 21 uur en dit 6 dagen per week.  Met veel werken hebben hij en zijn medewerkers er voor gezorgd dat Alibaba een enorm groot bedrijf geworden is.

Stefan merkt dat de perceptie van de Chinese realiteit vaak erg verouderd is. Hoewel Huawei-smartphones bij ons al flink ingeburgerd zijn, blijft de perceptie van China als louter ‘fabriek van de wereld’ en kopieerland nog altijd voortleven, gevoed door de banbliksems van Trump over de ‘intellectual property theft’. Weinigen in het Westen hebben al gehoord van ‘Made in China 2025’ en nog veel minder weten dat die toekomstvisie deel uitmaakt van een strategisch plan van de Chinezen om wereldleider te worden op vlak van innovatie.

Wat het milieu in China betreft, denken we nog altijd snel aan steden vol smog en rivieren vol smurrie. Veel minder bekend zijn de enorme inspanningen die China de voorbije jaren heeft gedaan op het vlak van duurzame energie. Stefan heeft zelf verscheidene windturbine- en zonne-energieparken bezocht in China, en moet toegeven dat hij telkens zwaar onder de indruk was. En als je dan de cijfers bekijkt van de Chinese investeringen in schone energie, dan besef je dat ze daar echt ‘goed bezig’ zijn, beter dan de Europese Unie en zeker dan het Amerika onder Trump. Al moet er op milieuvlak uiteraard nog een enorme weg worden afgelegd voordat de schade die de voorbije vier (en meer) decennia werd aangericht min of meer geneutraliseerd zal zijn.

Nog zo’n voorbeeld van de spreidstand tussen perceptie en realiteit is de armoede. De kloof tussen arm en rijk in China, daar hebben de meeste westerlingen wel van gehoord. En dus denken velen dat er in China een kleine groep superrijken rondloopt en er voor de rest vooral armen zijn, of mensen die net kunnen overleven. Als Stefan tijdens de lezing vraagt te gissen naar het percentage armen, dan reageren wij met tien, twintig of dertig procent. Stefan zegt dat het nog geen vijf procent is, of ruim 700 miljoen armen minder dan in 1990. Dan vallen de monden open. En dat gebeurt opnieuw, als hij eraan toevoegt dat ruim een kwart van de Chinese bevolking al tot de middenklasse behoort. 

Er zijn nog veel andere voorbeelden te noemen van die vertekende perceptie. Ook als het gaat over de politieke toestand en de situatie van rechten en vrijheden in China. In dit geval is het beeld vaak te rooskleurig. De meeste mensen bij ons weten wel dat het er op dat vlak niet echt goed aan toegaat, maar in werkelijkheid is het helaas veel erger dan wat men zich daarbij kan voorstellen. 

Last but not least is er de Nieuwe Zijderoute, het stokpaardje van president Xi  Jinping, waarmee hij in Azië, Europa en Afrika grootse infrastructuurwerken financiert en uitvoert.

Het was wederom een interessante en inspirerende spreker over een meer dan actueel onderwerp.