Verslag en foto's vriendendinner W. Meert

Alles begint altijd met een idee, het ene al wat stoutmoediger dan het ander. Alhoewel ze bij de Memorial Van Damme - de jaarlijks terugkerende atletiekwedstrijd, die al enkele malen verkozen is tot de beste atletiekmeeting ter wereld - alles zelf organiseren en het goed onder controle hebben, is dat ooit ook zo’n boud idee geweest.

We horen het uit de eerste hand van Wilfried Meert, de geprezen organisator van de Memorial Van Damme. Als journalist bij het dagblad Het Laatste Nieuws en Sport 70, zat hij in die context na afloop van de Europese atletiekkampioenschappen in 1974 op een terras in Rome na te praten met o.a. 6 collega-journalisten. Ze waren het roerend eens hoe bedroevend het toch wel was dat er over atletiek veel te weinig in de media - toen nog de kranten - aan bod kwam. Aangemoedigd door elkaar en nog een volgend glaasje wijn, beraamden ze het idee zelf een groot atletiekevenement te organiseren in België. Ivo Van Damme had er ook wel oren naar. Alhoewel Ivo eerst voetballer was, werd hij de meest begaafde loper, met veel drive en charisma. Ivo blufte dat hij alvast op de komende Olympische Spelen in 1976 dan wel voor een medaille zou lopen. Wat ook nog gebeurde, en in 2-voud zelfs. In Montreal werd hij op de 800m tweede na Alberto Juantorena (Cuba) en op de 1500 m pakte hij zijn tweede zilveren medaille, weliswaar geklopt door de Nieuw-Zeelander John Walker. Dit emotioneel gloriemoment kan je trouwens zelf ook bekijken op http://sporza.be/cm/sporza/videozone/retro/retro_OS_Belgen/1.2717959 en hiervan heeft Wilfried ons ook laten meegenieten aan de hand van een filmfragment.
Het resultaat van deze twee medailles was dat de collega-journalisten niet wilden onderdoen en nu ook hun afspraak wilden nakomen om een atletiekgebeuren in België te organiseren. Ze zouden een vzw oprichten en begin januari 1977 samenkomen voor een naam. Het liep enigszins anders want op 29 december 1976 overleed Ivo na een auto-ongeluk. 
Bij hun weerzien op de begrafenis van Ivo Van Damme werd door de partners - en uiteraard na overleg met de ouders van Ivo - besloten om een atletiekmeeting te organiseren ter nagedachtenis van de betreurde kampioen en zo werd het van bij de start in 1977 al een ‘memorial’.
De verwezenlijking van dit idee was eigenlijk wel een ander paar mouwen. Een grote gok eigenlijk, want atletiek marcheerde niet in België. Ze zochten sponsoring bij enkele grote Belgische bedrijven en vonden die gelukkig ook. En ze waren super tevreden dat ze de Nieuwzeelander John Walker konden strikken. Die wou absoluut zijn rivaal en vriend komen eren en, als zijn persoonlijke postume hulde, een aanval op het wereldrecord proberen. Die poging mislukte maar net, maar de medaille-overhandiging nadien door de vader van Ivo was een heel emotioneel moment, dat iedereen die er toen bij was, levenslang zal bijblijven. 
In het boek dat werd uitgegeven naar aanleiding van de 25ste editie van de Memorial verwoordde taalvirtuoos en toenmalig radioreporter Jan Wauters dat als volgt:
Onvergetelijk, die eerste keer en voor mij de essentie van de Memorial nabij, zo nabij dat ik er nog aan terugdenk, nu, en vele andere keren, de droeve, maar o zo tedere toenadering tussen vader Van Damme en John Walker. Beiden in hun donkere uitrusting, niet alleen vanwege de rouw. 
Vader Van Damme had altijd al, in zijn beroepsleven, het strakke donkere uniform gedragen. En John Walker, dat was toch de man in het zwart uit Nieuw-Zeeland, waar men zijn rugbyspelers de ‘All Blacks’ noemt.
Ik zie ze elkaar nog naderen, in een boog naar voren, twee rijzige mannen. Door verdriet, vertedering en respect met elkaar verbonden. Dan de medaille-omhanging, gevolgd door het omsluitende gebaar van hun beider armen, de intieme omhelzing. 
Van een schoonheid, jawel een diepte, die de vader, de vriend en de zoon als het ware in der eeuwigheid bij elkaar klonk. Dat beeld van alle tijden, als uit de Griekse oudheid weer tevoorschijn geroepen, is het beeld dat voor altijd de inspiratie moet leveren voor alle verdere Memorials.
Ik ben al bijna 25 jaar niet meer zonder dat beklijvende beeld. Nooit was een vader zo monumentaal voor mij, zoals hij daar stond, met dat ene alomvattende gebaar van vereniging, in zijn armen de vriend die een voorbeeld en een rivaal was geweest van zijn nuchtere, beminde zoon. De een was de ander, op dat moment. Grotere geladenheid, diepere intensiteit en ook sportiviteit is haast niet mogelijk in een stadion. Dat was zo des mensen, op de grens van de laatste limiet, daar waar het leven overgaat in de dood. 
Zelden of nooit een atleet gezien met die brok ingehouden branie, uniek in Vlaanderen. De ambitie, niet tomeloos, maar beheerst. Zelfvertrouwen, gebaseerd op zelfkennis. De grootste in wording. Zou dat ook van toepassing kunnen zijn op de Memorial zelf? Waarom niet? Laten we dat monument in ere houden door er van te houden. Omdat wij houden van Ivo Van Damme zelf. 
Blijven houden van, tot de Memorial ook ons zal overleven.
Dank alvast Wilfried, dat we deze speech integraal mogen meegeven in dit verslag.
Na al die jaren bestaat de Memorial nog, alhoewel er na de eerste editie toch twijfel was om verder te doen. Maar op vraag van het publiek en omdat de legendarische Alberto Junatorena er in 1978 wél kon en wou bij zijn, volgde er dan toch een tweede editie. Er kwamen opnieuw 45.000 toeschouwers opdagen en van toen af is de bal echt aan het rollen gegaan. Vorig jaar, in aanwezigheid van de hele koninklijke familie en hun vier kinderen, en van Prins Albert van Monaco, werd de 40ste verjaardag van de Memorial gevierd! De pientere Wilfried Meert heeft de touwtjes altijd goed in handen gehouden en is nu eerder in de fase van toekijken vanaf de zijlijn en het voortouw laten nemen door anderen.
Wilfried zorgt nog voor een kippenvelmoment, wanneer hij ons Helmut Lotti laat zien en horen wanneer hij het Russische volkslied zingt voor Yelena Isinbayeva, de Olympische kampioene die op de Memorial haar wereldrecord polsstokspringen verbeterde.
Er volgt de traditionele vragenronde en geen eenduidig antwoord of de Memorial nu zal verhuizen van Brussel naar Brugge.
Deze keer gooide De Hanze het over een heel andere boeg en het is een pakkende avond geworden, zeker voor alle aanwezige Memorial-fanaten, maar ook voor de anderen.