Verslag en foto's vriendendinner - Lucas De Man

Lucas De Man wordt gemoedelijk ingeleid door zijn broer Pieter-Jan en met zijn natuurlijk entertaintalent heeft Lucas algauw heel de zaal in de ban. Hij verklapt ons nederig vereerd te zijn met onze uitnodiging, als hij de klinkende namen bekijkt van zijn fellow gastsprekers die hem al voor gingen.

Maar op vrij jonge leeftijd heeft hijzelf al heel wat achter zijn naam staan. Hij is Artistiek Directeur van de Stichting Nieuwe Helden (als je hen googelt, er zeker ook ‘Stichting’ bij intypen). Daarnaast is Lucas ook theatermaker (alhoewel hij zeker niet de grootste fan is van dit woord), regisseur, TV-presentator in Nederland (met de programma’s Kunstuur, Man en Kunst), Stadskunstenaar van Den Bosch (jawel in Nederland), acteur/performer, concept developer, kunstenaar, gastspreker (zoals vandaag) én ook nog eens West-Vlaming. 
Lucas noemt zichzelf vooral een ‘creator’ en hij bedenkt dus de gekste toestanden die hij ook nog gefinancierd krijgt. Met zijn werk wil hij vooral iets veroorzaken, iets losmaken in de maatschappij, een verhaal delen met heel veel mensen. Met vrienden als het ware, die het ook helpen realiseren en zich elk een stukje van de ‘makers’ ervan kunnen voelen. Hij wil theater openstellen, niet alleen voor een kunstelite maar voor iedereen. Voor zijn projecten zoekt hij het juiste publiek en met zijn enthousiasme en dat van zijn team beogen ze vooral om alle dingen met elkaar te verbinden. 
Lucas studeerde Germaanse Talen aan de KU Leuven en volgde dan in Amsterdam een opleiding regie. Hij doet ons uitvoerig het verhaal hoe hij daarna met zijn vrienden naar Macedonië trok, waar ze er in slaagden, na heel veel vijven en zessen, op een plein in Skopje een ‘brandend vraagteken’ te vormen met fakkels, om dan ook nog eens de verlichting op het plein door de lokale overheid te laten doven. Dat was een aangrijpend moment, zo vertelt hij, een gevoel iets bewogen, mogelijk gemaakt te hebben. Het statement met het brandend vraagteken was eigenlijk ook niet meer of minder dan ‘Ik weet het niet’ en ‘Niemand weet het’. Iets wat iedereen wel graag eens wil zeggen, maar nooit doet. 
Er volgden in Europa ondertussen al zo’n 37 kunstprojecten & Urban Actions voor de publieke ruimte en dit in 15 landen, telkens met de bedoeling iets in beweging te zetten en verschillende media te halen. Zoals in Haarlemmermeer, waar ze het wereldrecord koekjesmozaïek hebben verbroken met 200 m2 koekjes. 31 kernen van Haarlemmermeer (voornamelijk mensen met een graan- en landbouwachtergrond) bakten, glazuurden en legden er gezamenlijk ruim 20.000 koekjes. Of dichterbij in Vlaanderen met ‘Wij, Varkenland’, een voorstelling waarbij ze de toeschouwers ontroerden met de problematiek van de varkenshouders. Zij komen er voor het dilemma te staan al dan niet toch nog uit te breiden om te overleven en zo de bank op hun nek te halen. Of nog het project ‘HIER LICHT GENT’, als onderdeel van het Lichtfestival, met allemaal ingezamelde nachtlampjes van de inwoners van de stad zelf. Of het project ‘ZIE MIJ’ in Amsterdam, waarbij je op de ramen van een ziekenhuis ’s avonds de letters ZIE MIJ te zien kreeg als boodschap dat ook de mensen achter de zorgbehoevenden in de kijker mogen staan. En zo zijn er nog tal van projecten, teveel om op te noemen, zoals de Vredesduif als ultiem symbool van verbroedering en samenhorigheid. Ze zamelden witte kussenslopen in bij de inwoners van Soest en maakten er een reuze witte kussensloopduif mee.
Lucas De Man CREEËRT dus en doet dit zonder compromis, maar met heel veel enthousiasme, zoveel is duidelijk. Dat brengt hem bij zijn uiteindelijke doelstelling: het veroorzaken van ONT-MOETING, als ‘niet moeten’. Zo’n moment waarin je als mens jezelf mag zijn. Met jezelf, met de ander, met de wereld en dit in de publieke ruimte. Onze honger, die we volgens Lucas als West-Vlaming op dit uur al zouden moeten voelen (en uit respect waarvoor hij denkt te moeten afsluiten), moet ook maar even niet, want we genieten met z’n allen van het moment, zoveel is ook duidelijk.
Je vindt Lucas De Man trouwens ook actief in de bedrijfswereld, waar hij bv. gedurende een jaar met zijn team alle medewerkers van een bedrijf gaat interviewen, van top tot bottom, op zoek naar waar de twijfel zit. Of hoe kunst meer duiding kan geven.