Impressies en foto's driedaagse uitstap De Hanze 2014

In de vroegdonkerte op vrijdagmorgen verlaat de bus Brugge, richting Frankrijk, meer bepaald Chantilly. Al snel wordt duidelijk dat Patsy en Dirk alles in het werk zullen stellen om ons te laten genieten van elk "schijfje" van deze Hanzereis. Ze hebben op dat vlak een traditie en een reputatie in ere te houden, zo blijkt.

Er wachten ons 3 themadagen: een dagje in het teken van voornamelijk het paard, dag 2 wordt een journée des peintres (van Gogh & Monet) en dag 3 in het kader van de oorlog. In Chantilly aangekomen raakt de groep al gauw in de ban van de geschiedenis die het kasteel met bijgebouwen doorheen de eeuwen heeft doorstaan en de schatten dat het tentoonstelt. Iedereen raakt wel geënthousiasmeerd door aanbod en bezienswaardigheden. De groep wordt hechter, zowel de oudgetrouwe Hanzereizigers als de nieuwkomers.   Na de lunch in de Capitainerie, op naar de statige stallen. Dit paleisachtig optrekje liet de Comte van Condé van 1719 tot 1735 bouwen voor zijn paarden, omdat hij misschien wel zou reïncarneren als paard?! Prachtige stallen, inclusief de authentieke paardenstalgeur. Had je nog geen band met het paard uit vroegere tijden, dan brengt de korte deskundige voorstelling je alvast op ideeën. De wisselwerking tussen paard en ruiter, gebaseerd op evenwicht staat centraal En équitation is toch paardrijden, paardrijderskunst, niet. De ode aan het paard komt nog verder in al zijn facetten tot uiting tijdens het begeleid bezoek doorheen het sinds juni vorig jaar gerenoveerde Musée du Cheval. Terug op de bus schuiven wat wolken voor de zon, die al de hele dag trouw op post was. Aangekomen voor de poort van het domein Château de Méry wacht ons bij het binnenrijden, naast het kasteel, een modern hotelgebouw. Bij het inchecken arriveren ook Bernard en Barbara. We zijn nu voltallig. Enige tijd later wandelen we keurig opgedirkt doorheen de tuinen van het park, de trappen op van het kasteel. We kunnen plaatsnemen in een zaal met salonallures voor het diner. Het verlaten van het kasteel richting hotel doen we via de prachtig verlichte binnenkoer en zo terug langs de tuin doorheen deze indian-summer-avond. Sommigen laten de bar voor wat ze is, om te genieten van rust en de toch wel verrassende kamerindeling. Gelukkig vertrekken we voor dag 2 niet te vroeg met de bus. Het kunstenaarsdorpje Auvers-sur-Oise ligt immers op 15 minuten. Niet alleen het weer is opnieuw schitterend. Er staat ons ook een gids te wachten even "bright" en zwierig als haar lange hoepelrok. Goedgezind, welbespraakt en met een overduidelijke voorkeur voor oranje, troont ze ons mee doorheen het kleine dorpje voorbij de bezienswaardigheden. Bij het hogerop gelegen kerkje nodigt ze ons uit plaats te nemen op het bankenstel vlak voor de kerk. Ze dringt zelfs aan om er ons gezellig neer te vleien. Ze wil immers van de gelegenheid gebruik maken ons doorheen de dikke map te loodsen die ze bij heeft, nog steeds even spiritueel als bij de aanvang. Genoeg gerust en gelachen. In geen tijd staan we buiten de kleine dorpskern in de velden en komen we aan op de plaats waar Vincent van Gogh zijn korenvelden heeft geschilderd. De zon priemt op onze ruggen en je voelt de dramatiek van zijn werk, zijn voorlaatste trouwens. Van daar is het slechts een boogscheut richting kerkhof, waar ons verdere verhalen wachten over zijn dramatische dagen doodstrijd, over de immer nauwe band met zijn broer en familie en over de omstandigheden hoe zijn groot aantal gerealiseerde werken tijdens zijn Auvers-periode, soms waanzin uitstralende werken tenslotte toch de gekende bekendheid verwierven. We genieten in Auvers van de prachtige natuur, 2 dagen geleden nog opgefrist door fikse onweersbuien, die verschralende herfstkleuren een nieuwe boost hebben gegeven. Auvers is best schilderachtig. Alles ziet er iets minder opgepoetst dan bij ons; met meer tijd en aandacht voor leven; leven als god in Frankrijk.  Op richting Giverny, waar we in Restaurant Nymphéas (juist ja, een verwijzing naar Claude Monet  zijn vele verschillende impressionistische schilderijen van waterlelies) gezellig aanschuiven en wachten op een 2e gids. Met haar nemen we rustig de tijd voor het bezoek aan de tuinen en het huis van Monet, die zelf nooit zou kunnen denken of vermoed hebben dat er nog zo veel volk over zijn keukenvloer zou komen schuiven, met al die voyeurs op de trappen en doorheen de kamers, om zijn Franse en exotische tuin te komen doorwoelen. Dit alles staat in schril contrast met de sereniteit van de voormiddag. In de bus maakt Dirk nog even de vergelijking tussen het waanzinnig korte leven van Vincent en het deels moeilijk, doch vanaf zijn 50e toch comfortabele leven van Monet. Ze hebben in dezelfde periode geleefd. Alhoewel niet met elkaar in contact, waren ze beide geïmpressioneerd door Japanse kunst. De zware regenval heeft heel sympathiek gewacht tot nu. Dirk geeft ons de laatste instructies voor ons bezoek straks aan het lokale restaurantje, dat we gaandeweg "Chez Jenny" zijn gaan noemen. Een paar uur later zijn er ontegensprekelijk weer nieuwe vriendschapsbanden gesmeed of oude opnieuw gesmeerd. Dag 2 zit er op. Morgen moeten we alweer aan de terugreis denken en die wordt sowieso ernstiger, alleen al door het thema.  Dag 3 begint met het bezoek aan de Mémorial de la Clairière de l'Armistice in Compiègne met het standbeeld van Generaal Foch, dat de geschiedenis heeft weten te overleven. In één van de mooiste bossen van Frankrijk werden de wapenstilstanden van 1918 en 1940 getekend, ver van alles, een klein stationnetje, een geheime spoorweg... In het museum staat een kopij van de beroemde stationswagon. Niet zomaar een treinwagon. Oorlogsgruwel getuigt en dit nooit-meer-oorlog gevoel is vandaag dan ook meer dan ooit actueel. De regen versterkt de sfeer van het bezoek.  We naderen Lens met de mijnterrils als stille getuigen van deze economisch sterk getroffen streek. Het Musée du Louvre in Parijs is het meest bezochte ter wereld en in Lens zorgt een bijkomend museum er voor de broodnodige reconversie met hotels, restaurants, enz. Pal aan het museum ligt het glazen Atelier van sterrenchef Marc Meurin en na het magische dessert zijn we in het museum vrij om te bezoeken wat we willen.   Behalve de "presidentiële verrassing", rest ons alleen nog het bezoek aan de onderaardse bunker La Coupole uit WO 2. Dit is één van de meer dan 300 ondergrondse en bovengrondse plaatsen waar ze bommen in elkaar staken. Het snode plan van de  nazi's was bijna gelukt door activiteiten zoals in La Coupole. De course of things (Gang der Dinge) is gelukkig anders gelopen. We lopen ook nog even tot aan de lanceerinstallatie van de V1. Van die plaats vertrokken dus die V1's waar onze ouders zo beducht over vertelden: als je het geluid van de motor van de V1 hoorde stilvallen, dan was de angst gegrond dat die zou neerkomen.   Van het presidentiële diner zal de lezer begrijpen dat het protocol het niet toelaat veel meer in de verslaggeving op te nemen dan dat het een verrassende afsluiter was, geheel in de positieve aard van de driedaagse, go with the flow en geen gezeur.   Mario laveert ons met zijn grote bus een laatste maal vlot doorheen Franse steegjes. Dirk bedankt Mario in naam van de groep en het rest de groep alleen nog Patsy en Dirk te danken voor de aangename, soms mysterieuze, vakkundige class travel, interessant en welsprekend toegelicht door Dirk en een kwinkslag is bij hem nooit ver weg. We arriveren terug in Brugge in de donkerte, niet té laat want het is morgen maandag, doch onze batterijen zijn opgeladen.