Verslag en foto's ontbijt(k)boek Jef Lambrecht

"De Arabische cocktail" Van revolutie tot contrarevolutie

Het is druk aan de hoge ontbijttafels. Dit ontbijt(k)boek kan rekenen op grote opkomst, zoveel is zeker. Het onderwerp is daar niet vreemd aan, net als de spreker ongetwijfeld. De stem van radiojournalist Jef Lambrecht, sinds jaar en dag gespecialiseerd in rapportering over het Midden-Oosten, klinkt ons meteen vertrouwd in de oren, alsof ze nooit is weggeweest. Jef Lambrecht schetst met zijn gekende en gepaste afstandelijkheid het kader sinds het begin van de Arabische Lente eind 2010. Hij was net met pensioen gegaan als verslaggever en eindredacteur bij de VRT. Anno 2014 en twee boeken later (zie ook "De Arabische revolutie" van 2011) explodeert de omwenteling in steeds krachtiger golven: vanuit Tunesië, waar alles begon in een stad van hooguit 70.000 mensen, naar Egypte, Libië, Jemen, de burgeroorlog in Syrië, demonstraties en protesten in Bahrein, Jordanië, Marokko, Algerije, Irak, Oman en de Palestijnse gebieden; incidentele protesten in Mauritanië, Saoedi-Arabië, Soedan, Libanon en Koeweit.  Dieper in Afrika is er de extremistische afscheidingsbeweging in Mali en Boko Haram in Nigeria.  Alleen in de Verenigde Arabische Emiraten en in Qatar (per capita het rijkste land ter wereld, dat in 1996 het machtige Al Jazeera opricht en dat de motor was van de Arabische ‘lente’) zijn geen incidenten gemeld. De initiële opstand van het geweldloze volk tegen de brutale verdrukker vervaagde langzaam maar zeker en in dit wespennest is heel de wereld betrokken geraakt. Iedereen heeft er belang bij. Denken we maar aan de Syriëstrijders. We vallen van de ene verwondering in de andere. De Arabische Lente is nooit meer geweest dan een vluchtige idylle. De Moslimbroederschap scheen in Tunesië, Egypte en Libië aanvankelijk de winnaar van de omwentelingsgolf.  Alhoewel de broederschap geen onderscheid maakt tussen kerk en staat, gaat het in essentie niet zozeer om godsdienst, doch om onderdrukking en discriminatie en om een opstand van de machteloze tegen de almacht en tegen een slaven/herenmaatschappij. En het woord heren mag je hier wel letterlijk nemen wegens de discriminatie van de vrouw op alle echelons van de samenleving. Ook de tegenstelling tussen Soennieten en Sjiieten, die er al meer dan 1000 jaar is, was nog nooit zo scherp.
Bovendien zijn de landsgrenzen artificieel en is de basis van de loyauteit tribaal, tegenover de eigen clan, de familie, over de grenzen heen.  De Arabische publieke opinie lijkt bovendien eerder volatiel. Iedereen is er stil van geworden. Er zijn nog laatkomers binnengeslopen. Hanzeleden die van het onderwerp toch nog willen meepikken wat in hun dagdagelijkse mogelijkheid ligt. Ze hebben alvast de vragenronde. De antwoorden zijn gevat, treffende beeldspraak en een gouden raad ontbreekt al evenmin. Dit ontbijt(k)boek was te kort maar er is ook nog het boek. Een turf van zo'n 400 pagina's. Onze interesse is er. Nu nog de tijd. De goesting om het prioritair te lezen wordt inmiddels gevoed door de berichtgeving in de media.