Verslag en foto's vriendendinner: De lessen van: "de Vlasroute... travelling the Silk Road"

Een droom vat idee, krijgt vorm en wordt werkelijkheid. Dirk Vyncke heet ons uitdrukkelijk en hartelijk welkom in het Chinees, want zo hebben de vlasroutenaars zich ook meestal gevoeld.

Welkom op de ongeveer 2 x 10.000 km (deel 1 met 7 wagens in 43 dagen over zo'n 10.000 km en vervolgens deel 2 in westelijk China met nog eens een 10.000 km in 4 wagens). Gelogeerd wordt in hotels, maar ook in tenten en veelal bij de mensen thuis. Talrijke ontmoetingen onderweg, gepland en ongepland, en er wordt samen gegeten en gefeest. De weg er heen was wijzer dan de wegwijzer, vat Dirk het samen. Er zijn nogal wat clichés over dat deel van de wereld onderweg gesneuveld. Geschiedenis en aardrijkskunde gaan hierbij hand in hand, met niet alleen Oost en West, doch ook hetgeen ertussen ligt, Transkausazië en Centraal-Azië, het vroegere Mongoolse rijk van Dzjengis Khan, weet je nog wel. We mogen zeker geen schrik hebben om "Go East" te gaan. De Aziaten gaan evenwel hun eigen weg, ze kijken deels naar ons op, doch ook op ons neer, op onze arrogantie. Met Dirk Tieleman reizen we mee door Transkaukasië en Centraal-Azië van Belgrado over Turkije, Georgië, Azerbeidzjan, Turkmenistan, Oezbekistan, Kyrgyzstan; een verhaal toch ook van olie en gas, met voor ons verloren projecten en Chinese realisaties; soms vrolijke landen; soms ook een land waarvoor je moeilijk een visum krijgt; doch weer wat verder met mooie moskeeën en madrassa’s in het prachtigste blauw en geel; zeer mooie natuur; een modernere en meer open beleving van de Islam en, we horen het graag, met de vrouw er vrijer, met minder verhulling dan verwacht. Naarmate meer naar het Oosten wordt het veiliger, properder, meer internet en economische welstand. Er zijn nogal wat dictaturen en er zijn daar nog veel Sovjetveteranen aan de macht. Pieter Klingels bericht over het tweede deel en het eindeloos doorrijden door de Takla Makan woestijn ("Takla Makan" betekent “plek waarvan men nooit terugkeert"), op het Tibetaans plateau en over de Hemelse Bergen van W-China; de muur in het midden van China opgetrokken voor het Mongoolse gevaar, de hoge graslanden richting Mongolië, enorme bergtoppen, de integratieproblematiek, de wegenaanleg voor grondstoffen, de verzanding en natuurlijk over de energieproblematiek, de enorme Chinese inspanningen om over te schakelen naar hernieuwbare energiebronnen evenals de noodzakelijke afhankelijkheid van steenkool en de daarmee gepaard gaande vervuiling, ook over de groeiende middenklasse en de enorme binnenlandse markt, die de groei van de Chinese economie aandrijft en geleidelijk de exportgerichte productie zal vervangen. Dirk Vyncke vat tenslotte al die impressies nog poëtisch als volgt voor ons samen:
Als China het grootste was,
dan bleef Servië de triestigste van de klas,
Kyrgyzstan heeft de mooiste natuur,
en Oezbekistan, de mooiste monumenten, als buur.
Kazakhstan toonde zich het rijkste land
en Turkmenistan het meest bizarre land, in het zand ...
Azerbeidzjan wil het meest mondaine zijn,
en Turkije wil leider van de moslims zijn.
Maar Georgië krijgt de prijs voor het sympathiekste land,
toasten en knuffelen smeedt er een warme band . Alhoewel de 3 aanwezige vlasroutenaars in de lessen die ze ons meegeven over hun "once in a lifetime" avontuur soms elk hun eigen visie hebben over bepaalde landen en facetten, zijn ze het overduidelijk eens over de topmomenten met de locals en over de kracht van "a big hug". Het bracht hen als het ware terug bij hun studententijd, samen toosten en genieten, elkaar begroeten, opnieuw leren knuffelen. Hebben we in het spoor van deze hugging schoolboys, naast die pelgrimstocht naar Compostella, er een "TO DO met goesting" meer bij op ons verlanglijstje? Dit vriendendinner was alvast een gezellig en interessant Hanzemoment.