Verslag en foto's ontbijtb(k)oek Christophe Deborsu

Dag Wallonië : van ‘het Kind van Sclayn’ tot Deborsu

Een geschikter moment konden we écht niet vinden om Christophe Deborsu uit te nodigen voor deze ontbijtb(k)oek.  Uitgerekend op deze historische dag, waarop de 8 onderhandelaars in Brussel het eens zijn geworden over de splitsing van BHV, komt de meeste bekende WC (Wallon Connu) ons in Vlaanderen trakteren op een heerlijk(e) ontbijtb(k)oek. Deze journalist van RTBF hebben wij hier in Vlaanderen pas in 2007 goed leren kennen, toen hij onze toekomstige ex-premier (sic) op de nationale feestdag vroeg om de Brabançonne te zingen, waarop een enthousiaste Yves Leterme resoluut de eerste zinnen uit de Marseillaise aanhief.  Eerder werkte Deborsu ook mee aan het nepjournaal ‘Bye Bye Belgium’ waarin het einde van België werd aangekondigd.  Later veroverde hij de harten van vele Vlamingen door zijn deelname aan ‘De Slimste Mens’ (winter 2008-2009). Christophe Deborsu serveerde een luchtig maar bijzonder boeiend verhaal over de eeuwenoude geschiedenis van ons landje, ofte hoe anders Vlamingen en Walen eigenlijk van nature wel zijn.  De etymologie van het woord ‘Waal’ dateert immers uit de tijd dat Germanen en Franken onze contreien bevolkten, en de Germanen, zeg maar onze Vlaamse voorvaderen, hun zuiderburen toen al ‘Walh’ (Oud-Germaans voor ‘vreemde(ling)’) noemden.  De grenzen van toen vormen vandaag nog altijd een grens, de taalgrens.  Deze scheidt niet alleen 2 taalgroepen, maar ook twee volkeren, twee culturen, elk met hun eigen geschiedenis en rijkdommen.  In Wallonië kwamen de rijkdommen vooral uit de ondergrond.  Niet alleen vond men in een Ardense grot het ‘Kind van Sclayn’, met de oudste menselijke dna-resten ter wereld, maar de combinatie van steenkool en ijzererts vormden ook decennialang de bron van grote welvaart. Pioniers om deze rijkdom te ontginnen waren de Cockerills, afkomstig uit Engeland en wereldwijd bekend als de stichters van de naar hen genoemde hoogovens, nu Arcelor Mittal. 
De brandstof voor ’s werelds belangrijkste hoogovens werd, net als het ijzererts, ter plaatse ontgonnen.  De steenkoolmijnen uit de regio’s Luik en Charleroi-Mons beleefden gouden tijden.  Ondernemerschap werkt inderdaad aanstekelijk en we herinneren ons dan ook allemaal klinkende namen als FN, Acec, Solvay.  Zij behoorden tot halverwege de 20ste eeuw allemaal tot de groten der aarde… Na WOII namen de Walen de draad opnieuw op, dezelfde draad die ze kort voor de oorlog noodgedwongen hadden laten liggen.  In Vlaanderen daarentegen waaide een nieuwe frisse wind en de Waalse economie hinkte al snel 10 jaar achterop.  1965 was het kanteljaar, het jaar waarin het Bruto Binnenlands Product per capita identiek was in beide landsdelen, het jaar waarin Vlamingen en Walen even rijk waren, zeg maar.  Nadien kantelde de balans en werd de kloof tussen noord en zuid alsmaar groter.  Het Marshallplan van 2005 moet het tij doen keren en deze trend ombuigen.  De jongste jaren kregen diverse sectoren en initiatieven in Wallonië stevige overheidssteun en deze aanpak werpt nu stilaan zijn vruchten af.  De Waalse farmaceutische industrie bloeit met o.a. GlaxoSmithKline en Cardio3 biosciences.  Twee gezonde voorbeelden die wereldwijd naam en faam genieten.    Christophe Deborsu sluit zijn betoog af met een positieve noot en stelt dat Wallonië stilaan weer met zijn tijd mee gaat.  Geen toeval dus dat de hippe IceWatch wereldwijd als zoete broodjes verkoopt!